Syrië : proces tegen Anwar Raslan

Firas Kontar op FB

Vandaag zal Fayez SARAH getuigen tijdens het proces tegen Anwar Raslan, een officier van het Syrische regime die beschuldigd wordt van misdaden tegen de menselijkheid, dat in Koblenz, Duitsland, wordt gehouden.

Fayez is een Syrische journalist die verschillende keren in de gevangenis heeft gezeten, de eerste keer in 2008 omdat hij een artikel had geschreven waarin hij opriep tot de vrijlating van politieke gevangenen, in het bijzonder van degenen die de Verklaring van Damascus hadden ondertekend, een tekst waarin werd opgeroepen tot een vreedzame verandering van het bestuur in Syrië en een politieke opening van het land.


Na het begin van de revolutie werden twee van Fayez’ kinderen in 2012 gearresteerd door handlangers van Assad omdat ze demonstreerden tegen het regime. Ze werden een paar maanden later vrijgelaten, maar zijn zoon Wissam (foto) werd in januari 2013 opnieuw gearresteerd. Omdat hij actief gezocht wordt door het Assad regime, wordt Fayez gedwongen Syrië te verlaten.

Op 14 januari 2014 verneemt hij vanuit zijn ballingsoord Istanbul van de dood van zijn zoon onder foltering via een telegram van de militaire politie waarin zijn dochter, die in Damascus is gebleven, wordt gevraagd naar het detentiecentrum van de militaire politie te gaan om het lichaam van Wissam op te halen. Maar om het lichaam van de overledene terug te krijgen, wordt de familie gedwongen een document te ondertekenen dat aangeeft dat Wissam gedood werd door “terroristen”…


Als ik eraan denk dat Fabrice Balanche, tijdens een debat dat ik met hem had op France Culture, de “tegenstanders van buiten” de oppositie van het Hotel en het Paleis heeft durven noemen, terwijl de overgrote meerderheid onder dwang de barbaarsheid van het regime is ontvlucht en alles heeft achtergelaten, dan zeg ik tegen mezelf dat Balanche’s plaats, net als die van Thierri Mariani of Regis le Sommier, in dezelfde kooi is als die van Anwar Raslan in Koblenz wegens medeplichtigheid aan misdaden tegen de menselijkheid.

Assad liet de islamisten in 2011 vrij uit zijn gevangenissen om ze te vervangen door intellectuelen, studenten, artsen, activisten… allemaal pacifisten. Velen zijn gestorven en anderen sterven in de gevangenis, en sommigen blijven beweren dat degene die het terrorisme aanwakkerde een bolwerk tegen barbarij is.

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

70 overleden daklozen herdacht: afscheid van een muzikant, een militant en een militair

Zo’n zeventig mensen lieten in 2020 het leven in de Brusselse straten. Als eerbetoon aan hen nodigt het Collectief Straatdoden woensdag alle Brusselaars uit tot een minuut stilte om 11 uur. Zowel online als bij de symbolische boom op het Albertinaplein kan je naar audiogetuigenissen luisteren. Want achter dat cijfer gaan allemaal menselijke verhalen schuil, zoals die van Patrick, Robert en Marcellin.LEES OOK 

Campagne ‘Geen brol rond mijn bol’ gaat van start

“Het moet gezegd dat de lockdown de situatie van daklozen bijzonder moeilijk heeft gemaakt”, aldus het Collectief Straatdoden. Hun missie bestaat erin Brusselse straatbewoners een waardig afscheid te geven. Voor vijftien van de overledenen in 2020 maakte de gezondheidscrisis dat onmogelijk.

Om de straatbewoners te herdenken, nam het Brussels dichterscollectief een voorgelezen tekst op voor elke overledene die op woensdag 5 mei geëerd worden. Die kan je beluisteren via een QR-code op de symbolische boom of via de website van het Collectief Straatdoden. Ook wordt voor elke overledene een vogel van plexiglas in de boom gehangen, gemaakt door het creatief atelier van opvangcentrum De Hoeksteen.

De muzikant van de Bockstaelwijk

Een van die vogelkunstwerkjes is voor de 52-jarige Patrick, een gekende dakloze muzikant uit Laken. De man, die door buurtbewoners weleens ‘Johnny’ werd genoemd naar Johnny Cash, overleed eind oktober. “Het doet me pijn dat hij op deze manier gestorven is”, vertelt zijn neef Rosario, “alleen op straat, als een dier.”

20201027_PATRICK_BOCKSTAEL_LAKEN_DAKLOZE_OVERLEDEN
| Patrick had vele bijnamen. Omwille van zijn muzikale talent noemden buurtbewoners hem ‘de rocker’ of ‘Johnny’ (naar Johnny Cash).

Patrick en Rosario waren praktisch buren. “Al had hij geen huis. Zijn moeder – mijn grootmoeder – woonde vlakbij ons in Laken, dus hij kwam hier dagelijks langs. Veel mensen kenden hem hier ook in de Bockstaelwijk, hij was graag gezien, ook door de lokale politie”, vertelt hij geëmotioneerd. Zo kreeg hij enkele jaren geleden een gitaar cadeau van een bevriende inspecteur toen zijn eigen instrument gestolen werd. “Af en toe mocht hij in ook het commissariaat overnachten, de agenten hadden een goede verhouding met hem.”

In de dertig jaar dat Patrick op straat leefde, was hij onafscheidelijk van zijn caddy, gitaar en vooral: zijn honden. “Hij heeft altijd een hond gehad. Zijn laatste hond, Max, was als een zoon voor hem.” Af en toe sliep hij in de metro, of bij vrienden. “Doordat hij zo geliefd en gekend was, hielpen veel mensen hem. Maar de duisternis en demonen namen hem toch van ons af.”

Enkele jaren voor zijn dood, werd Patrick afstandelijker. “Mijn oom had een groot hart en was een heel lieve man; altijd klaar om mensen te helpen. Hij hield zich bijvoorbeeld bezig met het repareren van mobilettes en fietsen van mensen uit de wijk. Maar hij had ook donkere periodes, waar hij sinds enkele jaren helaas terug in was beland. Dan leek hij kwaad en gefrustreerd met de wereld.”

Patrick uitte vaak zijn wens om zijn oude moeder terug op te zoeken, die weg uit Brussel was getrokken om aan de Franse grens te gaan wonen. “Hij dacht dat het hem zou helpen; veranderen van omgeving en van leven. Maar dat is er niet meer van gekomen”, betreurt Rosario.

De eeuwige militair

Ook het overlijden van Robert (64) kwam vrij plots, aldus Marie-Alice Janssens van woonbegeleiding Puerto, een initiatief van CAW Brussel en de vzw Huis van Vrede dat ex-straatbewoners een begeleiding aan huis aanbiedt. “Robert leefde voor structuur eens hij een dak boven zijn hoofd had. Elke week deed hij op dezelfde dag zijn boodschappen, op donderdag ging hij naar de markt en elke laatste vrijdag van de maand trok hij naar de slachthuizen. Ook de dienst familiehulp en onze dienst kwamen op een vaste dag. Hij grapte dan altijd dat hij me boetes zou geven als ik nog maar een minuutje te laat kwam. Toen hij begin mei de deur niet opende, wist ik dus meteen dat het niet goed zat.”

Bij Robert moeten we ons een kleine, struise man met een baard en een mank loopje voorstellen, vaak gekleed in legerkledij. “Hij had heel goede herinneringen aan zijn legerdienst, dat is altijd een deel van zijn leven gebleven. Op 21 juli (de nationale feestdag, red.) ging hij steeds iets kopen van de militaire diensten: een t-shirt, een paar botten, een slaapzak…”

“Al had hij niet veel, Robert wou ons toch altijd bedanken, met een doos koekjes of een sjaal van de markt”MARIE-ALICE JANSSENS, WOONBEGELEIDING PUERTO

Rond zijn twintigste zette Robert zijn legerdienst stop na het overlijden van zijn vader. “Sindsdien heeft hij altijd samengewoond met zijn moeder. Toen zij hun woning verloren, kwam ik voor het eerst met hen in contact”, herinnert Janssens zich. Toen ook zijn moeder stierf, kwam Robert er alleen voor te staan en belandde hij op straat. “Door zijn verstandelijke beperking had hij nooit een job gehad of geleerd om voor zichzelf te zorgen. Hij kwam in contact met de straathoekwerkers van Diogènes, die hem naar Puerto brachten. Sinds 2009 had hij er een woning en alle bijkomende begeleiding.”

Of Robert aan corona overleed, is nooit duidelijk geweest. “Ik vermoed dat hij geen perfecte gezondheid had, maar hij wou vaak geen dokter zien”, legt Janssens uit. “De enige reden dat hij zijn laatste huisarts wel toeliet, was omdat ze een gedeelde passie hadden voor fietsen. Robert fietste soms helemaal tot Charleroi, omdat daar een tante van hem woonde. Ook van schilderen en filmklassiekers kijken, kon hij echt genieten.”

Janssens herinnert zich Robert vooral als een heel dankbaar persoon. “Al had hij niet veel, hij wou ons toch bedanken. Met een doos koekjes, of een sjaal van de markt.”

De militant in hart en nieren

Een persoon die vooral wou geven, zo spreken velen die hem kenden ook over Marcellin, die net geen zeventig was toen hij afgelopen juni het leven liet. “Hij was begaan met van alles en nog wat. Geëngageerd voor zijn eigen gemeenschap, al had hij het zelf moeilijk”, zegt Kris Roels van ATD Vierde Wereld, een internationale beweging voor armoedebestrijding waar Marcellin vrijwilliger was.

“Hij volgde bij ons onder andere de vergaderingen van het Steunpunt Armoedebestrijding. Dan gebeurde het weleens dat hij in slaap viel, omdat hij een helse nacht achter de rug had.”

Marcellin, straatdode 2020
| Marcellin nam trouw deel aan de Zinneke Parade.

Zelf opgegroeid in armoede en als straatbewoner wist Marcellin als geen ander welke zaken mensen in zijn situatie bezighouden. Daarom nam hij deel aan de Volksuniversiteit, een initiatief van ATD Vierde Wereld waar mensen met armoede-ervaring dialogeren over maatschappelijke thema’s. “Hij wou echt iemand zijn, iets betekenen. En als ervaringsdeskundige wist hij meer dan wie dan ook op het bureau. We herinneren ons hem vaak als een grappenmaker, maar over deze zaken was hij heel serieus.”

Ook bij de jaarlijkse Zinneke Parade was Marcellin een graag geziene gast. “Hij was er graag bij, maar moest het zich wel herinneren”, lacht Roels. “Dat was soms moeilijker doordat hij constant bezig was met overleven, natuurlijk.”

Kort voor zijn dood belandde Marcellin in het ziekenhuis. Daarvan herstelde hij vrij snel, maar niet veel later deden hartproblemen hem toch de das om. Hij laat drie dochters en twee zussen na. “En zijn eigen appartement, dat hij na al die jaren eindelijk te pakken had…”, zucht Roels. “Helaas heeft hij er niet lang van kunnen genieten.”Reageer

Bron

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

Nabil Ghaleb Khair door Firas Kontar op FB


De wreedheid, de onmenselijkheid, het monstruositeit van het Syrische regime

Gisteren, vrijdag 23 april 2021, overleed Nabil Ghaleb Khair (foto) op 54-jarige leeftijd in de gevangenissen van Assad na meer dan dertig jaar opsluiting, waarvan twintig jaar in de hel van de Saidnaya-gevangenis.Nabil is geboren in 1967 in de stad Al-Qanawat, ten noorden van de stad Sweida, de regio waar ik vandaan kom.

Zoals veel jongeren in de regio werkte Nabil in Libanon om zijn familie te helpen, en het was in Libanon dat hij op 4 juni 1991 door de inlichtingendiensten van het Syrische regime werd gearresteerd. Hij werd al snel overgebracht naar een van de ergste detentiefaciliteiten, de zogenaamde Palestine Branch in Damascus, waar hij ongeveer zes maanden verbleef, gedurende welke periode hij werd gemarteld, verscheidene tanden verloor en zijn kaak gebroken werd.

Nabil werd nooit in staat van beschuldiging gesteld, er werd geen duidelijke beschuldiging geuit, hij werd gearresteerd op basis van een rapport dat was geschreven door een agent van Assad, het sinistere moukhabaratequivalent van de Stasi. Hij werd door een militaire rechtbank zonder de aanwezigheid van een advocaat ter dood veroordeeld, waarna het vonnis werd omgezet in levenslange gevangenisstraf.

Nabil kreeg niet de kans zich te verdedigen of een advocaat in de arm te nemen, en hij kon gedurende de “onderzoeks- en procesperiode” geen contact opnemen met zijn familie. Na het proces werd hij overgebracht naar de Saidnaya-gevangenis, waar hij tot 2005 veertien jaar zonder bezoek heeft doorgebracht.

Met het begin van de Syrische revolutie heeft het regime de Saidnaya gevangenis leeggehaald van voormalige gevangenen om demonstranten te sturen, Nabil is toen overgeplaatst naar de centrale gevangenis van Sweida op 25 juni 2011, hij is daar gebleven tot zijn dood gisteren.Dit is hoe het anti-imperialistische paradijs van Assad altijd is geweest, jonge mensen zonder toekomst worden gedwongen om als arbeiders in het buitenland te gaan werken en zelfs als ze hun land verlaten en het aan de Assads overlaten zijn ze niet veilig voor diens tirannie.

Nabil heeft meer jaren in de gevangenis doorgebracht dan Mandela, zonder duidelijke reden. Zijn enige ervaring was armoede, waardoor hij gedwongen werd in Libanon te gaan werken, als gevolg van de overname van de staat door een maffiaclan die als enig doel heeft zichzelf te verrijken, en vervolgens tot zijn dood te worden gemarteld in de kerkers van Assad. Moge hij rusten in vrede.

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

Alle macht aan de wereldburger

Daniel Crabeels

 Daniel Crabeels op FB

Gustave Flaubert schreef ooit dat ” haat een deugd is ” ,en ik wil deugdzaam zijn als Flaubert , die zich al heel jong op zijn domein terugtrok , met diep misprijzen voor een schabouwelijke samenleving . De tijd in dewelke hij leefde was ook niet van de poes en hij putte zich herhaaldelijk uit in ellenlange Pantagrueleske opsommingen om de sfeer rondom hem te beschrijven .

Ik ga dit niet doen . De toestand is duidelijk . Wie kan je haten in deze ? . De oorzaak is neutraal , de meeste mensen zijn onschuldig , maar de nonchalance waarmede wij ons door de neoliberale principes in de doeken hebben laten doen , en de wijze waarop de geesten gemanipuleerd geworden zijn , ja gemasseerd zijn geworden, omdat het kaderde in een absurd groeipatroon , voeren ons recht naar de afgrond .

Indien we dit patroon niet doorbreken en er niet in slagen een nieuw waardepatroon in te voeren , dan zullen deze en hierna volgende epidemiëen niet enkel het leven op aarde vernietigen , maar ons bestaan , zeer moeilijk en onzeker maken , … en de wereld tot een chaotisch schouwtoneel herleiden .

Wie wil dit zijn kinderen ,in mijn geval stiefkinderen, andere preferees en kleinkinderen aandoen ? Het is dus de hoogste tijd om aan de alarmbel te trekken . De machinisten en de begeleiders van de trein naar de toekomst , moeten zorgvuldig gekozen worden . Daartoe kunnen behoren zij die deze crisis beheerden, maar ook en vooral zij die duidelijke visies hebben op de toekomst , waarbij hun aandacht vooral zal moeten uitgaan naar overbevolking , klimaat , natuur en bestrijding van de armoede op wereldschaal .

Dan zal mijn haat als vanzelf veranderen in vertrouwen en verwondering over de flexibiliteit van de mensheid en haar inventiviteit om eindelijk de reeds lang gekende oorzaken van ellende in deze wereld aan te pakken.

Zoals wijlen Ulrich Libbrecht stelde , moeten we ” burgers van de wereld “. worden om dit te klaren en kunnen we ons niet langer laten inpakken door winstbejag , nationalisme en populisme . Misschien moeten we beginnen met een omgekeerd cijnskiesstelsel , waarbij boven een bepaald vermogen en inkomen , elke zeggingskracht wordt gereduceerd . Een wereldregering van de ” integeren ” , ” deugdzamen ” , ” empathische leiders ” .

Ik hoop dat ik niet vol haatgevoelens wakker word van deze mooie droom . Want zo veel tijd is er niet meer en heb ik niet meer . Ik hoop dat mijn papegaai de boodschap verder verspreidt .Die van Flaubert werd befaamd . Het gaat niet om mij , noch om mijn papegaai , maar om de boodschap .
De wereld verandert slechts in geval van nood , als een algemeen sociologische toestand de tijd rijp maakt . In de jaren zestig en zeventig zongen wij ” The times they are a changing “, geïnspireerd door Joan Baez , Bob Dylan en ja hoor Simon Vinkenoog … en nog vele anderen . Daar is niets van terecht gekomen , dat huidige crisis kon tegenhouden , ondanks vele parallelle ontwikkelingen . Ik denk dat nu de tijd gekomen is om de kern van het probleem aan te pakken .

Dat begint met de ootmoedige erkenning dat de mens niet de heerser is van de natuur , maar er onderdeel van is , en dat hij dit steeds voor ogen moet houden en een einde moet stellen aan dit kwalijke paradigma, dat door vele dommeriken geprogageerd en in stand gehouden wordt tegen beter weten in . Dat is de eerste filosofische stap die zich onmiddellijk in een andere verhouding mens – wereld moet vertalen . Dat is éénvoudig en helemaal niet moeilijk . Boodschappen moeten duidelijk en éénvoudig zijn . Dat heeft Ulrich Libbrecht me geleerd , samen met de wijsheid van dit niet over te laten aan anderen , of diegenen die de problemen creëerden , want die zijn niet in staat ze op te lossen , laat staan dat ze dat al zouden willen, en niet zouden willen terugkeren naar het vroegere normaal. ” Debout les crabes , la marée monte “

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

Lange stilte

Al zes jaar in Oostende. Het word tijd om een evaluatie te maken.

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

Oost Einde van Alfons Vandenbussche

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

Nieuw zwembad Oostende

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

Oostende nieuw station

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

Sport aan Zee, een zomer vol beweging

Heb je zin in een zomerse en ontspannende portie lichaamsbeweging? Dan is de zomereditie van Sport aan Zee beslist iets voor jou! Onze ervaren lesgevers staan voor je klaar met tal van sportieve activiteiten, zowel overdag als ’s avonds.

Hoe deelnemen?

Inschrijven is niet nodig. Kom gewoon af! Enkele activiteiten zijn gratis: Afrikaanse dans, Bewegen voor senioren, badminton, de fietstochten, salsa – bachata – kizumba, bootcamp, badminton en kiko – shiatsu. Voor de andere activiteiten dien je een sportkaart aan te schaffen. Je betaalt per deelname 1,50 euro (1 stempel) of 3 euro (2 stempels). Aankopen kan op deze drie locaties:

  • Dienst Sport, Sportparklaan 6
  • Zwembad, Koninginnelaan 1
  • Cultuurcentrum De Grote Post, Hendrik Serruyslaan 18A

Hier vervolgd

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen

De Speelcompagnie – zomer 2018

Wat?

Tijdens de zomervakantie kan je voor De Speelcompagnie niet enkel terecht in Duin en Zee, maar ook nog op vier andere locaties, verspreid over de stad. De kinderen kunnen er in een kleinschalige omgeving genieten van op maat gesneden activiteiten. Ervaren animatoren trekken dagelijks met de kinderen op avontuur.

Er is telkens een weekprogramma waarin spel en beweging centraal staan. Je vindt dit programma terug aan de ingang van de Speelcompagnie en een overzicht van de daguitstappen vind je wekelijks op Facebook.

Wanneer?

Zomervakantie van maandag 2 juli t.e.m. vrijdag 24 augustus 2018.

Niet op woensdag 11 juli en woensdag 15 augustus 2018.

Op zaterdag en zondag is er geen vakantiewerking.

Hoe georganiseerd?

Uurschema

  • 08.30 – 09.00 uur onthaal
  • 09.00 – 10.15 uur ochtendactiviteit
  • 10.15 – 10.30 uur ochtendpauze
  • 10.30 – 12.00 uur ochtendactiviteit
  • 12.00 – 13.30 uur middagpauze
  • 13.30 – 15.00 uur namiddagactiviteit
  • 15.00 – 15.15 uur namiddagpauze
  • 15.15 – 16.30 uur namiddagactiviteit
  • 16.30 – 17.00 uur ophaalmoment

Er zijn vijf formules:

  • een hele dag
  • een hele dag maar thuis eten -> ophalen om 12.00 uur en terug tussen 13.15 uur en 13.30 uur
  • voormiddag -> ophaalmoment tussen 12.00 uur en 12.15 uur
  • Voormiddag inclusief lunchpauze -> ophaalmoment tussen 13.15 uur en 13.30 uur
  • namiddag -> onthaal tussen 13.15 uur en 13.30 uur

Thuis eten en halve dagen naar De Speelcompagnie komen, zijn niet mogelijk indien de kinderen op daguitstap gaan. Zie daarvoor het weekprogramma.

Tijdens de middagpauze is er een warme maaltijd, inbegrepen in de prijs van de dagkaart.

Ook vegetarische eten, is mogelijk. Men kan ook een eigen lunchpakket meebrengen. Kindjes die een eigen lunchpakket meebrengen krijgen gratis soep.

Waar?

  • Mariakerke
  • KA Pegasus, Steensedijk 495
  • Zandvoorde
  • Basisschool De Puzzel, Zandvoordedorpstraat 53 (onthaal en ophalen)
  • Vrije Basisschool Zandvoorde, Kloosterstraat 2
  • Westerkwartier
  • Basisschool Hendrik Conscience, Dokter Verhaeghestraat (onthaal en ophalen)
  • VTI, Stuiverstraat 108
  • Vuurtorenwijk
  • Vormings- en vrijetijdscentrum Duin en Zee, Fortstraat 128
  • Centrum
  • ’t Bosjoenk, Zinnialaan 1

Prijskaartje?

Dagkaart: € 4 per dag (halve dag = dagprijs), inclusief warme maaltijd en activiteiten.

Inschrijven?

Jaarlijks één maal online inschrijven, via het Uitloket of de dienst Jeugd.

Elke dag dat je kind naar De Speelcompagnie komt: een vooraf aangekochte dagkaart invullen. Er moet vooraf geen plaats worden gereserveerd. Dagkaarten zijn te koop bij de dienst Jeugd in ’t Bosjoenk of het UiTloket.

Naast deze Speelcompagnie voor kinderen t/m 12 jaar is er ook een voor tieners van 13 t/m 15: Tienerwerking

https://www.oostende.be/product.aspx?id=16758#

(Bron: Stadswebsite)

Geplaatst in Non classé | Een reactie plaatsen