Tien (van de 75 redenen) waarom u ‘Sprakeloos’ moet zien (15/03 in Kinepolis)

Tien (van de 75 redenen) waarom u ‘Sprakeloos’ moet zien

We houden oprecht van ‘Sprakeloos’. En we hopen voor u hetzelfde. Al was het maar omdat u er deugd van zult hebben, meer mens zult worden.

De film vertelt hoe het leven van de succesvolle schrijver Jan Meerman ondersteboven wordt gekeerd wanneer zijn moeder onverwachts een beroerte krijgt. De flamboyante en levendige dame die hij altijd heeft gekend verliest haar spraakvermogen en kan zich alleen nog uitdrukken in jammerlijke kreten en brabbeltaal.

Jan worstelt in deze moeilijke periode met de deadline van zijn nieuwe roman. De confrontatie die Jan moet aangaan met zijn moeder dwingen hem om alles in vraag te stellen, ook zijn literaire prioriteiten.

We hadden 75 redenen kunnen bedenken waarom u deze film niet mag missen, maar omdat u geen tijd mag verliezen om de film te gaan zien, beperken we ons tot tien.

1)    Hilde Van Mieghem heeft de durf gehad om een film te maken die op het boek gebaseerd is, en die toch anders is, die los staat van het boek.  Het gebeurt niet zo vaak dat een schrijver van een boek zo fel achter de verfilming staat. Herman Koch verguisde onlangs nog de Amerikaanse bewerking van ‘Het diner’ op het filmfestival van Berlijn.  Het enthousiasme van Tom Lanoye spreekt boekdelen. Van Mieghem schreef samen met Bert Scholiers maar liefst 21 versies van het script, dat echt afstand durft te nemen van de roman. Of hoe een bestsellende roman best wel eens een kaskraker zou kunnen opleveren.

2)    Viviane De Muynck overtreft zichzelf nog maar een keer.  In oktober kreeg ze nog de Carrièreprijs van de Acteursgilde, maar haar strafste rol moest toen nog komen. Als je leest in een script wat haar te doen staat in de film, dan denk je : 95 % zeker dat het niet werkt. Een afasiepatiënte spelen druist zo in tegen de mogelijkheid van enige naturel. Maar wat zij ermee doet, daar kan je alleen ‘chapeau’ tegen zeggen.  Geen wonder dat ze zo graag hoeden draagt.

3)    Stany Crets zet een heel andere vertolking neer dan in ‘Alles moet weg’, waar hij voor het eerst in de gedaante kroop van een alter ego van Tom Lanoye.  Hier is hij ingetogen, stil en lijkt hij heel ver weg te staan van de Lanoye die we kennen van op de podia. Hij is de man die even geen woorden meer heeft voor wat hem overkomt.  Crets kan een straf acteur zijn als hij zich laat regisseren.  Dat zagen we eerder ook al in ‘Groenten uit Balen’, maar even goed in tv-series waar hij het minder van de intensiteit moest hebben, zoals in ‘Amateurs’ of ‘Oud België’.

Artikel hier

 

Advertenties

Over annie goossens

Oostende Terminus na een zwervend leven. Terug naar mijn west-vlaamse roots en het ontdekking van mijn oorspronkelijke taal
Dit bericht werd geplaatst in Cinema, Oostende. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s