Spijtig genoeg heb ik maar enige (8) boeken met Pascal Cornet gelezen maar het was ieder keer een boeiend avontuur. Dit is zijn afscheid tekst
De titel van dit stuk is ‘De laatste leesclub’. Dat is, ook al klopt het niet, een mooiere titel dan ‘De laatste leesclubbijeenkomst’. Maar dit is niet de laatste bijeenkomst van de leesclub, het is alleen maar de laatste bijeenkomst van de leesclub met mij als begeleider.
Ik zou graag in schoonheid afsluiten. Daarom deed ik mijn best een mooie tekst te schrijven. Dit wordt mijn afscheid van de leesclub, mijn afscheid van jullie. Maar niet van het lezen, zoals zal blijken.
Ik wil hier een paar prangende vragen stellen. Waarom lees ik romans? Hoe kijk je terug op dertien jaar leesclubbegeleiding? Wat nu? Ik wil deze vragen ook beantwoorden natuurlijk. Onderweg zullen er nog wel een paar vragen rijzen. Zoals die over de relatie tussen vorm en inhoud, tussen spreken en luisteren, tussen lezen en schrijven.
- Waarom romans lezen?
Het wordt tijd dat ik me die vraag stel want het leven is kort en het zou zonde zijn om aan het eind het gevoel te hebben dat je beter veel van de weinige tijd die je toegemeten was in iets anders had geïnvesteerd.
Ik zet enkele mogelijke antwoorden op een rijtje en vraag me af in hoeverre ze voor mij van toepassing zijn. Daarna kom ik tot een – min of meer – definitief antwoord. In dat antwoord zullen veel elementen zitten van een ander antwoord op een andere vraag, namelijk: wat is een goede roman?
De mogelijke antwoorden zijn: omwille van het verhaal; omwille van de identificatie met personages; omwille van de context; omdat romans ons leren hoe wij moeten leven; omdat ik de tijd die ik in het lezen van de roman investeer niet werkelijk hoef te leven; omdat ik mij geëngageerd heb om voor de leesclub romans te lezen; omdat lezen statusverhogend is; omwille van de stijl; omwille van het genot.
Lees de volledige tekst hier
Oostende 