Ja, vrede wordt gesloten met moordenaars. Het Haaretz-artikel gaat in op het kritische en vaak over het hoofd geziene aspect van het Israëlisch-Palestijnse conflict – de potentiële rol van Palestijnse gevangenen bij het faciliteren van een langdurige vredesregeling, vooral in de nasleep van de oorlog in Gaza. Deze overweging is gebaseerd op twee primaire motivaties: de visie die door de Amerikaanse president Joe Biden is gearticuleerd voor de oprichting van een Palestijnse staat naast Israël, en de dringende noodzaak om de Gazastrook effectief te heropbouwen en te besturen na het conflict.

Biden’s visie, zoals uiteengezet in een column van de Washington Post, benadrukt het revitaliseren van de Palestijnse Autoriteit (PA) om een nieuwe Palestijnse staat te besturen met verbeterde politieke legitimiteit en operationele efficiëntie. Deze visie is verweven met de onmiddellijke behoefte aan een robuuste bestuursstructuur in Gaza om de kolossale taak van het herbouwen van de verwoeste infrastructuur en sociale diensten van het gebied te beheren, wet en orde te waarborgen en een terugval in geweld te voorkomen.

Het artikel benadrukt de unieke positie van Palestijnse gevangenen, die door hun offer en betrokkenheid bij de nationale strijd symbolische en praktische betekenis hebben die cruciaal zou kunnen zijn in bestuurs- en vredesopbouwende inspanningen. Door te verwijzen naar historische voorbeelden uit Noord-Ierland en Zuid-Afrika, waar gevangenen een instrumentele rol speelden bij het onderhandelen over en implementeren van vredesakkoorden, pleiten de auteurs voor een soortgelijke betrokkenheid bij Palestijnse gevangenen.

Het narratief onderstreept de complexiteit van de rehabilitatie van Gaza te midden van de chaos van oorlog en politieke fragmentatie. Het suggereert dat het integreren van Hamas in een politiek kader, mogelijk binnen de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), vergemakkelijkt zou kunnen worden door een gevangenenruil, waardoor de korte-termijn prestige van Hamas wordt verhoogd maar uiteindelijk helpt bij zijn politieke integratie voor langdurige stabiliteit.

De oppositie van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu tegen Biden’s blauwdruk, voortkomend uit een langdurig beleid om een verenigde Palestijnse staat te voorkomen, wordt bekritiseerd. Het artikel stelt dat Netanyahu’s aanpak, die een gefragmenteerd bestuursmodel op basis van clans boven een gecentraliseerde autoriteit verkiest, onhoudbaar is en de socio-politieke realiteiten gevormd door het conflict negeert.

De auteurs stellen voor dat de vrijlating van veiligheidsgevangenen die zich inzetten voor geweldloosheid de politieke legitimiteit en administratieve capaciteit van een naoorlogse Palestijnse regering zou kunnen versterken. Ze benadrukken de brede steun onder Palestijnen voor figuren zoals Marwan Barghouti, en suggereren dat zulke gevangenen, eenmaal vrijgelaten, leiderschapsrollen kunnen aannemen die bevorderlijk zijn voor vrede en verzoening.

Reflecterend op een vergelijkende studie van politiek-veiligheidsgevangenen in etno-nationale conflicten, verduidelijkt het artikel de onderscheidende impact van gevangenen in conflictresolutie, contrasterend met het falen van de Oslo-akkoorden om gevangenen zinvol te betrekken bij de succesvolle integratie van gevangenen in de vredesprocessen van Noord-Ierland en Zuid-Afrika. Het benadrukt de rol van gevangenen bij het vormgeven van het nationale bewustzijn, het agenderen van verzetsbewegingen en de overgang van gewapende strijd naar onderhandeling.

Het artikel concludeert door te pleiten voor een aanzienlijke herbeoordeling van Israëls houding ten op